top.e-web.waw.pl

Ostatnio uczestinczyłem w ślubie moich przyjaciół.Jako niezbyt "wierzący" bardziej interesowała mnie cała otoczka, To, ktoś się spóźnił, to komuś z zainteresowania przymknęło się oko, czy ministrant krzątający się ślamazarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.Czy też babcie, ciocie i wujkowie, którzy cały ten szoł starali się uwiecznićW pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się niepostrzeżenie po świątyni. To tu z zakamarka strzelił fotę.To wszedł się na górną nawę. To cicho w zakamarku oparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaintrygowało mnie jak on robi zdjęcia, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Powiem jeszcze że w kościele najjaśniej nie było.Minął jakiś moment, młodzi wrócili z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na start poszły foty z miesiąca miodowego. Śliczne pejzaże i oni, zakochani.Następnie ślub i wesele - najpierw męczarnia przy masie z rodzinnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyzakrywał całe zdjęcie. Na zakończenie pokazali ładny skórzany klaser. Nie było w nim masy fotek, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą.Każda fotka czytelna, piękna, opowiadająca historię. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Zaproszeni goście wyraźni i czytelni.Oglądając ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,strzelającego foty z kącika, bez błysków i fleszy. Stwierdzam więc, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.